:)

Herzaman tekrar ettiğim bişey vardır bu hayatta ve umarım evren beni her zaman bunu söyleycek yollara sokar.. Ben hayatımda arkadaş edinmemişim, kardeş edinmişim her zaman.. Uç duyguları seven bir insanım. Ya hep ya hiç, ya aşk ya nefret böyle bi şekilde takılıyorum işte ortalıkta. Çok kişi sevdim, çok da bağlandım sonunda bayağı da ağladım ama şimdi dönüp baktıgımda, elekten geçen sadece gerçek olanlar kalmış yanımda..

1000 tane 1 lira yerine ben 5 tane 200lük seçmişim, çevremde 100 tane gerizekalı olacagına, 10 tane en en derin sırlarımı anlatabileceğim insanla donatmışım etrafımı. Yediğim kazıkların da değerini böylece anlıyorum bu hayatta.. Küçükken çok üzülürdüm, çok takardım bu arkadaşlık olaylarını. Çevremde biçok insan olsun isterdim, her gün başka biriyle takılmak isterdim, sevilmek ve kabullenmek isterdim herkes tarafından. Yıllar bunu da değiştirdi elbette. Ben kendimim, ben bir bireyim ve inanıyorum ki güçlü bir karaktere sahip olan hiç kimse herkes tarafından sevilemez. Çünkü, kafandan geçeni söyleyebilmelisin bu hayatta, o fikir sana uymuyorsa hayır kardeşim yanlışsın deyebilmelisin, gerekirse tartışabilmelisin de adabınca.. En önemlisi, bunlara saygı duyacak biri olmalı karşında. Yüze gülüp, arkadan seni sağa sola eleştiren bi tipitip değil. 

Beş farlı arkadaş grubu, onlarca farklı insandan top 5 imi seçtim ben artık. Onlarsız adım bile atmak bana ters. Beni ben olarak kabul eden, düştüğümde yanımda, güldüğümde benimle gülen kardeşlerim var benim..